Ik weet niet hoe het met jou zit, maar ik moet er zelf altijd een beetje van huilen als er op Ketnet van die 'lentebeelden' worden vertoond; foto's van zeven-jarigen op vakantie, en er dan van die hoerenmuziek ondergezet wordt. Vergeef mij voor mijn woordkeuze.
Ook moet ik een beetje binnensmonds kotsen wanneer mensen schofterig gedrag vertonen. Weer confessie: zelf ben ik vrij grofgebekt, maar dit probeer ik tenminste nog te veranderen en in het openbaar ben ik sowieso een engeltje qua taalgebruik. Waar ik meer op doel is dat je bijvoorbeeld boodschappen doet en er staat iemand zogezegd te 'kankeren' bij het vriesvak omdat er alleen nog ranzige pizza's van het verkeerde merk zijn. Zelf moet ik dan altijd even slikken en sta er echt verbijsterd bij te kijken...
Ook zou ik graag nog even kwijt willen dat roddelen not done is. Zeker weten niet in het openbaar. Er is altijd wel iets dat je onmogelijk voor jezelf kunt houden, maar om nou in de H&M op een zogenaamde 'fluistertoon' naar je dertienjarige vriendinnen te brullen hoe lelijk de schoenen van dat ene meisje dat zojuist voorliep al wel niet zijn! Kom op zeg, waar zijn je manieren? Ik ben dan ook op ze afgestapt en vroeg hen of ze dit zomaar vonden kunnen en het niet wat asociaal vonden.
Geloof me, alsjeblieft. Van je laten horen is alleen maar goed, zeker als verder niemand anders durft in te grijpen. De tegenpartij is toch wel met stomheid geslagen en te verbaasd om zelfs alleen maar in je ogen te kijken. Dit was weer mijn dagelijkse potje zeuren, dankjewel voor de aandacht.
4 mei 2011
2 mei 2011
Ingewikkeld
Stiekem vind ik het maar lastig: computeren. Je hoeft maar één verkeerd knopje in te drukken en de hele boel loopt vast. Maar hoe weet je nou wanneer je waarop moet klikken? Waarom zetten ze op een Engelse site alle opties neer in het Engels? Zelfs het kopje "language". Hoe kun je nou de taal op een site veranderen als je niet weet wat "language" betekent?
Hoe kun je nou jarenlang, dag in dag uit, je E-mail inbox met de hand blijven legen om zo alle drie miljard Facebook notificaties te verwijderen die toch al met een druk op de knop te zien zijn en toch maar blijven komen, om de paar minuten. Hoe kun je dit nou blijven doen? Zo is gewoon internetten toch haast onmogelijk, als er niet duidelijk staat aangegeven waar je de functie kunt uitschakelen waardoor alles (maar dan ook echt alles!) dat gepost wordt, direct duizend mails over wordt gestuurd?
En hoe kun je nou aan iemand vragen hoe zoiets moet, als het aanmaken van een MSN-account een onmogelijke opgave blijkt te zijn en je maling hebt aan het gebruiken van mobiele telefoons en het kopen van beltegoed?
En hoe kun je "zoveel schrijven als u wilt", zolang het "tot maar liefst 1200 tekens" is. Dan kun je toch niet zoveel schrijven als u zou willen? En hoe, oh vertel het mij, hoe kun je je profiel bewerken op blogger.com waardoor het er net zo mooi en sophisticated uit komt te zien als al die andere blogs? Geloof het of niet, maar uiterlijk is alles.
Wether you like it or not.
Hoe kun je nou jarenlang, dag in dag uit, je E-mail inbox met de hand blijven legen om zo alle drie miljard Facebook notificaties te verwijderen die toch al met een druk op de knop te zien zijn en toch maar blijven komen, om de paar minuten. Hoe kun je dit nou blijven doen? Zo is gewoon internetten toch haast onmogelijk, als er niet duidelijk staat aangegeven waar je de functie kunt uitschakelen waardoor alles (maar dan ook echt alles!) dat gepost wordt, direct duizend mails over wordt gestuurd?
En hoe kun je nou aan iemand vragen hoe zoiets moet, als het aanmaken van een MSN-account een onmogelijke opgave blijkt te zijn en je maling hebt aan het gebruiken van mobiele telefoons en het kopen van beltegoed?
En hoe kun je "zoveel schrijven als u wilt", zolang het "tot maar liefst 1200 tekens" is. Dan kun je toch niet zoveel schrijven als u zou willen? En hoe, oh vertel het mij, hoe kun je je profiel bewerken op blogger.com waardoor het er net zo mooi en sophisticated uit komt te zien als al die andere blogs? Geloof het of niet, maar uiterlijk is alles.
Wether you like it or not.
Ennui
Ik zal mijn lei maar vanaf het begin aan schoonhouden, en direct eerlijk zijn: nooit gedacht dat ook ik mij ooit aan het bloggen zou wagen. Het lijkt me teveel op Twitter, waar mensen met compleet vreemden hun dag delen: bestaat privacy nog wel?
Oh ja, waarom uitgerekend ík dan zo nodig een blog aan moest maken van mezelf? De reden dat ik op het linkermuisknopje drukte terwijl het pijltje op mijn computerscherm bij 'blog aanmaken' bleef haken? Al sla je me dood. Ik ben meer iemand geweest die persoonlijke kwesties liever voor mijzelf houd, in plaats van jou ermee te vervelen. Misschien heb ik deze blog wel omdat mijn hoofd soms zó vol dingen zit die kosten wat het kost eruit moeten, eruit zúllen, en ik kan geen vrede sluiten met mezelf en doorgaan waar ik aan ben begonnen als dit nog steeds in mijn hoofd rondspookt.
Ook denk ik dat de reden voor het hebben van deze blog is, dat mijn woordenschat zo enorm is en dat ik zo vol met humor en leuke ideeën zit die ik maar wát graag met de wereld zou willen delen. Ook al zal het maximum aantal lezers van dit blog waarschijnlijk blijven steken op drie: mijn moeder, mijn vader en een verveelde tiener die maar overal op klikt om zo hopelijk uit de sleur van verveling te komen.
Goed, ik ben er klaar mee! Dit is mijn eerste post, maar misschien ook wel de laatste. Ik heb er een aardig handje van om de dingen waar ik aan begin, niet af te maken. Ook moet ik helaas bekennen dat er enig gevoel van gêne bij mezelf ontstaat wanneer ik iets teruglees waarvan de auteur in mijn kleren op mijn stoel zit en in mijn huis woont. Ervaring: oude dagboeken waarin ik schreef over lelijke kleren die ik maar wát graag wilde hebben. Betreurenswaardig, ja, ik weet het. Ah, nog meer ervaring, ik bedenk mij zojuist dat ik laatst ook nog een oude liefdesbrief terugvond die ik ooit aan een klasgenootje in groep zes heb geschreven, ik bespaar je de details (waarom lag deze brief bij mij thuis en niet bij mijn, inmiddels bebaarde, lover? Ik was te schijterig om hem op de post te doen, dus gooide ik hem weg en mijn moeder vond hem: "leuk voor later joh").
Nu rest mij slechts nog dit: ik wens je veel succes met het lezen van mijn oersaaie blog, ik heb gelogen over de fantasie en humor die in mij zit: ik ben slechts een verveelde tiener die maar op het linkermuisknopje drukte bij 'blog aanmaken' om zo hopelijk uit de sleur van verveling te komen.
Oh ja, waarom uitgerekend ík dan zo nodig een blog aan moest maken van mezelf? De reden dat ik op het linkermuisknopje drukte terwijl het pijltje op mijn computerscherm bij 'blog aanmaken' bleef haken? Al sla je me dood. Ik ben meer iemand geweest die persoonlijke kwesties liever voor mijzelf houd, in plaats van jou ermee te vervelen. Misschien heb ik deze blog wel omdat mijn hoofd soms zó vol dingen zit die kosten wat het kost eruit moeten, eruit zúllen, en ik kan geen vrede sluiten met mezelf en doorgaan waar ik aan ben begonnen als dit nog steeds in mijn hoofd rondspookt.
Ook denk ik dat de reden voor het hebben van deze blog is, dat mijn woordenschat zo enorm is en dat ik zo vol met humor en leuke ideeën zit die ik maar wát graag met de wereld zou willen delen. Ook al zal het maximum aantal lezers van dit blog waarschijnlijk blijven steken op drie: mijn moeder, mijn vader en een verveelde tiener die maar overal op klikt om zo hopelijk uit de sleur van verveling te komen.
Goed, ik ben er klaar mee! Dit is mijn eerste post, maar misschien ook wel de laatste. Ik heb er een aardig handje van om de dingen waar ik aan begin, niet af te maken. Ook moet ik helaas bekennen dat er enig gevoel van gêne bij mezelf ontstaat wanneer ik iets teruglees waarvan de auteur in mijn kleren op mijn stoel zit en in mijn huis woont. Ervaring: oude dagboeken waarin ik schreef over lelijke kleren die ik maar wát graag wilde hebben. Betreurenswaardig, ja, ik weet het. Ah, nog meer ervaring, ik bedenk mij zojuist dat ik laatst ook nog een oude liefdesbrief terugvond die ik ooit aan een klasgenootje in groep zes heb geschreven, ik bespaar je de details (waarom lag deze brief bij mij thuis en niet bij mijn, inmiddels bebaarde, lover? Ik was te schijterig om hem op de post te doen, dus gooide ik hem weg en mijn moeder vond hem: "leuk voor later joh").
Nu rest mij slechts nog dit: ik wens je veel succes met het lezen van mijn oersaaie blog, ik heb gelogen over de fantasie en humor die in mij zit: ik ben slechts een verveelde tiener die maar op het linkermuisknopje drukte bij 'blog aanmaken' om zo hopelijk uit de sleur van verveling te komen.
Abonneren op:
Posts (Atom)